Hindi her gün beslenir. İlk günün ardından bir gün daha gelir, sonra bir başkası. Bu düzen 1000 gün sürer. İnsanların kendisini sevdiğine, iyiliğini istediğine dair güveni de her geçen gün artar. Önünde duran yiyecek tanıdıktır; yarının farklı olabileceğini düşünmek için geçmişinde bir neden bulamaz.
Nassim Nicholas Taleb, 2007’de yayımlanan Siyah Kuğu’da bu hindiyi anlatır. Örneği, filozof Bertrand Russell’ın tavuk benzetmesinden uyarlar. Hikâyenin merkezinde uzun bir süre boyunca değişmeyen bir alışkanlık ve o alışkanlığa giderek daha çok güvenen bir canlı vardır.
Şükran Günü’nden önceki çarşamba gelir. Hindi, insanlara en çok o gün güvenir. Geçmişe baksa her gün aynı şeyi görür: beslenmiştir. Fakat tam da güveninin en yüksek olduğu gün, başına beklemediği şey gelir. Önceki 1000 gün, bu günü ona anlatmamıştır.
Bugün de geçmişteki sakin günleri yan yana koyup onlara bakmak kolay. Hepsi birbirine benzerken aralarında henüz yaşanmamış bir gün için yer kalır mı?
Bu yazı, Nassim Nicholas Taleb, “Siyah Kuğu” (The Black Swan, 2007) kitabında yer alan anlatıdan esinlenen serbest bir yeniden yazımdır; kitaptan alıntı değildir. Eğitim ve okuma keyfi içindir, yatırım tavsiyesi değildir.
